Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Η.Π.Α., ΡΩΣΙΑ, EΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ



Γράφει ο Γιώργος Δρίτσας

Στη σύγχρονη εποχή, γίνεται συνεχώς συζήτηση για τη γεωπολιτική και τις διεθνείς εξελίξεις, με κύριες αναφορές στην Αμερική, που προσωποποιεί τον εξω-ευρωπαϊκό Δυτικό κόσμο και τη Ρωσία ως εναλλακτική πολιτικο-οικονομική δύναμη και ως εθνική οντότητα που δεσπόζει πέρα από το πλαίσιο της παρακμής του Δυτικού Πολιτισμού.

Ποια όμως είναι η πραγματική μορφή του σημερινού κόσμου και πως επηρεάζει εμάς; Είναι γεγονός ότι ο σημερινός κόσμος βασίζεται και στηρίζεται στο status quo που προέκυψε ως αποτέλεσμα του Β’ΠΠ. Κατά τη διάρκεια αυτού, η καρδιά του Δυτικού Πολιτισμού και σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη εκμηδενίστηκε με ένα φοβερό μίσος που δεν είχε ξανα-υπάρξει ποτέ στην Ιστορία μεταξύ πολιτισμένων εθνών (τουλάχιστον στο λευκό κόσμο). Οι αλλαγές στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου είχαν ασφαλώς ήδη αρχίσει με την άφιξη της Νεωτερικότητας, ωστόσο η επιθυμία για ολοκληρωτική καταστροφή και ταπείνωση του αντιπάλου, όπως αυτή εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ αλλά και μετά το τέλος του ενάντια στις ηττημένες χώρες (κυρίως τη Γερμανία και την Ιαπωνία) ήταν κάτι το πρωτόγνωρο.

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ

Αυτή την εβδομάδα θα κάνουμε ένα σύντομο διάλειμμα από τα συνήθη άρθρα που παρουσιάζουμε στο μπλογκ. Ελπίζουμε να απολαύσατε το παρακάτω όσο το απολαύσαμε και εμείς!


Πηγή: Azionetradizionale                                                                                         
Μετάφραση-σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου

Κάθε ύπαρξη της δημιουργίας έχει μέσα της την Ιδέα του Ωραίου, και αυτό το μικρό ιαπωνικό ψάρι με την ονομασία ‘pufferfish’ είναι μία απρόσμενη επιβεβαίωση. Βρίσκουμε πολύ περισσότερη αρμονία στην συνεχή δημιουργία αυτού του μικρού όντος, παρά στα πολλά έργα των σύγχρονων “καλλιτεχνών”.

Είναι ακριβώς ο άνθρωπος, ο άρχοντας της δημιουργίας, που απομακρύνθηκε από το Ωραίο ακόμη και όσον αφορά την αποκλειστικά αισθητική και εξωτερική όψη. Ευτυχώς, η φύση δωρίζει ακόμη στον κόσμο μεγαλειώδεις νύξεις λαμπρότητας, παρά την αποτρόπαια καταφρόνηση και τις τροποποιήσεις που ο άνθρωπος εφαρμόζει ενάντια στην ίδια τη φύση.

Όμως το θαυμαστό φαινόμενο που θα παρακολουθήσετε παρακάτω, μας δημιουργεί και άλλες σκέψεις: είναι δυνατόν αυτός ο  μαθηματικός-γεωμετρικός προγραμματισμός εντός του εγκεφάλου αυτού του όντος να είναι αποτέλεσμα της ‘τύχης και της αναγκαιότητας’;

Οι επιστήμονες εξηγούν ότι φτιάχνει αυτό το έργο τέχνης για να ελκύσει τη θηλυκή σύντροφο του. Και ασφαλώς τίθεται το ερώτημα, ήταν ανάγκη να κάνει κάτι τόσο χρονοβόρο και πολύπλοκο; δεν θα έφθανε η εξαπόλυση μίας χημικής ουσίας ή μιας οσμής ή μία αλλαγή στον χρωματισμό του δέρματος του ή μία ιδιαίτερη κίνηση, για να επιτύχει τον ίδιο σκοπό; Γιατί να εκφράζεται τόση πολυπλοκότητα, τόση αρμονία και ομορφιά; 

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΤΟΠΙΟ ΜΕ ΕΡΕΙΠΙΑ...

            
Άρθρο του Francesco Lamendola                                                                           
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Τοπίο με τα ερείπια του Στρογγυλού Ναού, του Hubert Robert
Ένας αγαπητός μου φίλος, γυρίζοντας από το Παρίσι, πόλη από την οποία λείπουμε εδώ και πολλά χρόνια, μας έκανε μία απογοητευτική περιγραφή της παρακμής και της διάλυσης της 'douce France' ('γλυκιάς Γαλλίας'). Δηλαδη της εξαφάνισης της ταυτότητας της μέσα στο μεγάλο καζάνι της αναγκαστικής παγκοσμιοποίησης. Όχι μόνον στις περιφέρειες, αλλά ακόμη και στις ιστορικές συνοικίες, όπως στη Montmartre, συναντάς πλέον ένα Γάλλο, μάλλον έναν λευκό, κάθε δέκα, είκοσι άτομα. Και αυτοί οι ξένοι μιλούν στη γλώσσα τους, ντύνονται σύμφωνα με τις συνήθειες τους, έχουν τα μαγαζιά τους, ζουν μία παράλληλη ζωή και απόλυτα μη ενσωματωμένη με εκείνη των γηγενών. Ακόμη περισσότερο, δεν δείχνουν καμία επιθυμία και κανένα ενδιαφέρον να ενσωματωθούν. Δεν αγαπούν τη Γαλλία, ούτε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Χωρίς αμφιβολία, αντιλαμβάνονται ότι, σε λίγα χρόνια, θα έχουν το πάνω χέρι χάρη στη γονιμότητα των γυναικών τους, όπως είχε προφητεύσει ο Αλγερινός Boumedienne και όπως επανέλαβε, μόλις προχθές, ο Τούρκος Ερντογάν. Ενώ την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να φτιάχνουν νόμους με τους οποίους είναι πιο εύκολο να δίνεται το διαζύγιο, να γίνονται εκτρώσεις, να αλλάζεις φύλο, να αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ευθανασία, να παντρεύονται οι ομοφυλόφιλοι κλπ. 

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΠΟΣΟ “ΛΙΓΗ” ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ” Ή ΑΛΛΙΩΣ ΟΤΑΝ Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΒΑΦΤΙΣΤΗΚΕ “ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ”.


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου
 
Θα έχετε παρατηρήσει ασφαλώς  ότι όταν οι διάφοροι δημοσιογράφοι, αναλυτές, πολιτικοί και κάποιοι παρλαπίπες καθηγητές πανεπιστημίων, αναφέρονται σε πολιτικούς όπως η Μαρίν Λε Πεν  ή  ο Νόρμπερτ Χόφερ, τους αποκαλούν ακροδεξιούς. Δεν βρέθηκε λοιπόν ούτε ένα από αυτά τα “φωτισμένα” μυαλά που κάθε ημέρα φλυαρούν στις τηλεοράσεις, να κάνει μία απλή ερώτηση στην ομήγυρη του: «Μπορείτε, παρακαλώ, να μου πείτε, με ακρίβεια, τους λόγους για τους οποίους αποκαλείτε ακροδεξιούς αυτούς τους πολιτικούς;»

Ουδέποτε τα αυτιά μου άκουσαν αυτή την ερώτηση. Ας δούμε λοιπόν, σε γενικές γραμμές, τι δεν πρεσβεύουν αυτοί και άλλοι παρόμοιοι πολιτικοί, που το σύστημα βαφτίζει ακροδεξιούς.

Α) Τοποθετούνται ενάντια στον κοινοβουλευτισμό και την αστική δημοκρατία; Όχι
Β) Εναντιώνονται στην καπιταλιστική οικονομία; Όχι.
Γ) Μήπως θέλουν να θεσπίσουν νόμους φυλετικής καθαρότητας; Όχι.

Τότε γιατί τους αποκαλούν ακροδεξιούς; Μπορείτε να μου λύσετε αυτό το αίνιγμα; 

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΣΚΑΪ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου
 
Δεν ξέρω εάν το γνωρίζατε, αλλά στην Αθήνα, εδώ και καιρό, έχει ανοίξει μία σπουδαία φιλοσοφική σχολή, της οποίας το βασικό πρόγραμμα σπουδών, αποτελείται από όλα τα ρεύματα του φιλελευθερισμού, δηλαδή το οικονομικό, το φιλοσοφικό, και το κοινωνικό. Τα μαθήματα παραδίδονται εξ αποστάσεως, όπως εξάλλου συμβαίνει με πολλά σύγχρονα “πανεπιστήμια”. Ο “διευθυντής” και “πρύτανης” της “σχολής” ονομάζεται Αλαφούζος. Δεν γνωρίζω (και άρα δεν το υιοθετώ), εάν το επίθετο του έχει κάποια  σχέση  με όσα διάβασα στο εβραϊκό περιοδικό “Χρονικά”, τεύχος Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2010, σελίδα 8: «….υπάρχουν πολλά εβραϊκής προέλευσης προσωπικά ονόματα, όπως Σαμπάτης (Σαμπεθάι), Αβράμης (Αβραάμ), δάβος (δαβίδ), Αρώνης (Ααρών), Λεβής (Λεβύ) καθώς και Μπενιζέλος (Μπεν Ζελόν), ίσως και Αλαφούζος. Φυσικά πολλά από τα προαναφερθέντα ονόματα δεν χρησιμοποιούνται πλέον ως προσωπικά, έχουν όμως επιβιώσει σε επώνυμα…». Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν το επίθετό του δεν έχει σχέση με τα  παραπάνω,  υπάρχει  η  παροιμία που λέει: άλλος έχει τ’ όνομα (ή τη φήμη) και άλλος τη χάρη…

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΣΙΜΕΝΤΟΛΙΘΟΥΣ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ...


 
Γράφει ο Θεόδωρος Λάσκαρης

Έτυχε μια μέρα, να παρακολουθήσω στην τηλεόραση κάποιες συνεντεύξεις των γενικών γραμματέων του ΚΚΕ, της πρώην δηλαδή της Παπαρήγα και του νυν δηλαδή του Κουτσούμπα. Ενώ λοιπόν παρακολουθούσα αυτούς τους δύο πολιτικούς να μιλούν, μου ήλθε στο μυαλό η ιδέα να προσπαθήσω να αισθανθώ με τι θα μπορούσα να παρομοιάσω τη μορφή τους (με τον όρο Μορφή δεν αναφέρομαι μόνον στη φυσική τους εικόνα αλλά και στη Μορφή της “οντολογικής τους ουσίας”). Σχεδόν αμέσως λοιπόν μου ήλθε στο μυαλό η εικόνα ενός τσιμεντόλιθου... Ήταν σαν να έβλεπα δύο τσιμεντόλιθους με γυαλιά.

Διερωτήθηκα γιατί μου δημιούργησαν αυτή την αίσθηση και τότε ανακάλεσα στην μνήμη μου τις φράσεις του Γάλλου διανοούμενου René Guénon, όταν περιέγραφε τα στάδια της πολιτικής και ιδιαίτερα της πνευματικής εκτροπής της Δύσης. Έγραφε λοιπόν:
«Η αντιπαραδοσιακή δράση έπρεπε ταυτοχρόνως να στοχεύσει αφ' ενός στο να αλλάξει τη γενική νοοτροπία και αφ' ετέρου στο να καταστρέψει όλα τα παραδοσιακά καθεστώτα της Δύσεως. Η εργασία λοιπόν που έγινε για την εκτροπή της νοοτροπίας φαίνεται πως  πραγματικά έχει ουσιωδέστατο χαρακτήρα, διότι απ' αυτήν εξαρτώνται οπωσδήποτε όλα τα άλλα. Επομένως, με αυτό το ζήτημα θα πρέπει να ασχοληθούμε ιδιαιτέρως. Είναι σαφές [βέβαια] ότι  αυτό το έργο δεν μπορούσε να γίνει μονομιάς· προξενεί μεγάλη κατάπληξη όμως η ταχύτητα με την οποία οι Δυτικοί έφθασαν σε σημείο να ξεχάσουν το κάθε τι που τους συνέδεε με την ύπαρξη ενός παραδοσιακού πολιτισμού. Αν αναλογιστούμε, την όσον αφορά το Μεσαίωνα, πλήρη έλλειψη κατανόησης που, από κάθε άποψη, χαρακτήρισαν τον 17ο και τον 18ο αιώνα, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι μία τόσο πλήρης και τόσο απότομη μεταβολή δεν ήταν δυνατόν να έγινε αυτόματα και με φυσικό τρόπο. Οπωσδήποτε, στην αρχή το άτομο έπρεπε κατά κάποιο τρόπο ν' αναχθεί στον ίδιο τον εαυτό του· και, όπως εξηγήσαμε, αυτό ήταν κυρίως το έργο του ορθολογισμού, στα πλαίσια του οποίου δεν αναγνωρίζονται στο [ανθρώπινο] ον ούτε ικανότητες υπερβατικής τάξεως ούτε [φυσικά] η δυνατότητα αξιοποίησης τέτοιων ικανοτήτων.. 

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

CARL SCHMITT: ΚΡΑΤΟΣ, ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΩΡΟΣ, ΝΟΜΟΣ


Ιταλική έκδοση Adelphi.
Επιμέλεια του Giovanni Gurisatti.
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου.

Πολύ καιρό πριν  να επινοηθεί ο απλοϊκός όρος 'παγκοσμιοποίηση', ο Carl Schmitt προέβλεψε, με προφητική διαύγεια, πως η οικουμενικότητα της άγγλο-αμερικανικής ηγεμονίας επρόκειτο να διαγράψει κάθε χωρική διαφοροποίηση και ποικιλία, εντός ενός 'ενιαίου κόσμου' πλήρως διαχειριζόμενου από την τεχνική και από τις διεθνικές οικονομικές στρατηγικές και υποκείμενο σε ένα είδος 'διεθνούς αστυνόμευσης'. Ένας κόσμος χωρικά ουδέτερος, χωρίς διαχωριστικά και αντιθέσεις και επομένως χωρίς πολιτική. Για τον  Schmitt αυτό θα ήταν όχι ο καλύτερος, άλλα ο χειρότερος των δυνατών κόσμων, ξεριζωμένος από τα γήινα θεμέλια του. 

Αντιθέτως, ο Schmitt πιστός στη δίκαιη Tellus Mater ('μητέρα της γης'), ακολουθεί την ιδέα ότι δεν μπορεί να υπάρχει παγκόσμια Ordnung (τάξη) χωρίς Ortung (εντοπισμό), δηλαδή χωρίς μία επαρκώς διαφοροποιημένη υποδιαίρεση του χερσαίου χώρου. Μία υποδιαίρεση που υπερβαίνει όμως τον εδαφικό περιορισμό των παλαιών κλειστών εθνικών κρατών, για να φθάσει στην «αρχή των μεγάλων χώρων». Τη μόνη αρχή σε θέση να δημιουργήσει  ένα νέο Ius gentium  στου οποίου το ιδανικό κέντρο  θα έπρεπε  να τεθεί η αρχαία γη της Ευρώπης, το αυθεντικό Κατέχον ενάντια στον 'Αντίχριστο' της πλανητικής ομοιομορφίας στο όνομα του ενός ‘άρχοντα του κόσμου’ (δηλ.των ΗΠΑ). 

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Τα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της σύγχρονης εποχής δεν θα βρουν λύση, εάν δεν επιστρέψουμε στην "αλήθεια των πραγμάτων".

Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση-επιμέλεια: Ιωάννης Αυξεντίου


Adaequatio rei et intellectus, που σημαίνει: "προσαρμογή του πράγματος και της νόησης" (δηλαδή, μία πρόταση είναι αληθής όταν η νόηση συλλαμβάνει στην πραγματικότητα αυτό που όντως υπάρχει σε αυτή και όχι κάτι άλλο). Με αυτή τη φράση, ο Πέρσης φιλόσοφος Αβικέννας θέλησε να συνοψίσει την αριστοτελική θεωρία για την αλήθεια. Άρα, είναι η νόηση που πρέπει να προσαρμοστεί στο πράγμα (υπό την έννοια να τεθεί στη σωστή σχέση αντιστοιχίας). Έτσι πίστευαν οι άνθρωποι ανέκαθεν είτε ήταν επαγγελματίες στοχαστές είτε κοινοί άνθρωποι. Για χιλιετίες επρόκειτο για κάτι διαισθητικά προφανές στους πάντες.

Μετά βέβαια ήρθε η μοντέρνα φιλοσοφία και η ανθρωπολογική επανάσταση της μοντερνικότητας. Έτσι, άξαφνα, κάποιος σκέφθηκε ότι δεν πρέπει η νόηση να συμμορφώνεται με τα πράγματα, αλλά τα πράγματα με τη νόηση. Ιδού, λοιπόν, το ιδιοφυές εύρημα της μοντέρνας σκέψης όσον αφορά το ''Είναι''. Δεν είναι πια το ''Είναι'' που γεννά τη σκέψη, αλλά η σκέψη που δημιουργεί το ''Είναι''.