Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΠΕΤΑΓΑΜΕ



Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Δεν ξέρω εάν το μάτι σας έχει πέσει ποτέ πάνω στις μοντέρνες βιτρίνες ρούχων, ειδικά αυτές που απευθύνονται  σε νέους: Ακριβώς τα παλιόρουχα που κάποτε τα πετούσαμε στα σκουπίδια, σήμερα πωλούνται σε πανάκριβες τιμές. Αυτά τα ρούχα ντρεπόμαστε ακόμη και να τα χαρίσουμε  σε κάποιον φτωχό γείτονα, δεν υπήρχε άλλη λύση από το να ριχτούν στην σακούλα των σκουπιδιών. Ξεσκισμένα και ξεβαμμένα παντελόνια, μπλούζες ρετάλια, ζακέτες που είναι σαν βγήκαν από κάδο απορριμμάτων:  στις καλύτερες βιτρίνες.

Έτσι ακριβώς δεν είναι και  όλος ο σημερινός 'πολιτισμός' μας; Ότι παλαιότερα το απορρίπταμε ως κοινωνικό σκουπίδι, ως κοινωνική μπόχα, σήμερα μοστράρεται στις καλύτερες βιτρίνες της πολιτικής ορθότητας και του αριστερού καθωσπρεπισμού: από τις σεξουαλικές ιδιοτροπίες μέχρι τις νομαδικές 'συλλογικότητες' και νοοτροπίες, από τους καπνούς της μαστούρας  μέχρι  τις καταλήψεις (αρπαγές) κτηρίων. Φανταστείτε, πριν 40 χρόνια, κάποιος να πήγαινε σε ένα σχολείο με την πρόθεση να διακόψει την πρωινή προσευχή των μαθητών: 'βρε ουστ από εδώ!', θα του φώναζαν όλοι, και θα  έτρεχε ο άμοιρος να κρυφτεί! Σήμερα, όχι απλώς να διακόψεις την προσευχή, αλλά να την καταργήσεις τελείως, είναι chic, radical-progressive chic και φυσικά liberal chic

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΛΛΑ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

Άρθρο του Luciano Lago                                                                                                               
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Δεν είναι δύσκολο να γἰνει κατανοητό ότι η ραγδαία διαδοχή των γεγονότων αυτής της χρονιάς, θα έχει διαρκείς συνέπειες πάνω σε όλη την ιστορική διαδρομή της αρχής του αιώνα. Γι’αυτό πολλοί αναλυτές αρχίζουν να μιλούν για ένα σημείο καμπής, δηλαδή μια αλλαγή τάσης της ιστορικής φάσης του Δυτικού Κόσμου.

Η αρχή αυτού του αιώνα ξεκίνησε έχοντας τον τον άνεμο της παγκοσμιοποίησης στην πρύμνη, κι αυτό το φαινόμενο έμοιαζε ασταμάτητο και ανθεκτικό. Περιγραφόταν ως μία θετική μεταμόρφωση για τους λαούς, φορέας προόδου και ευημερίας για όλους, με την κατάργηση των συνόρων και το ξεπέρασμα της λογικής των εθνικών κρατών. Μάλιστα, πολύς κόσμος πίστευε αφελώς ότι όλο αυτό ήταν ένα αυθόρμητο φαινόμενο, όπως το περιέγραφαν τα μέσα ενημέρωσης και οι διανοούμενοι της 'διαρκούς προόδου'.

Η πρώην μαρξιστική αριστερά είχε πηδήξει πάνω στην άμαξα της παγκοσμιοποίησης ως μία αναγκαιότητα και την είχε κάνει σημαία της, στιγματίζοντας ως οπισθοδρομικούς και λαϊκιστές όλους εκείνους που τολμούσαν να αμφισβητήσουν τις θετικές όψεις αυτού του φαινομένου: "αλίμονο εάν γυρίσουμε στους παλιούς εθνικισμούς! Πρέπει να ρίξουμε τα τείχη και να φτιάξουμε γέφυρες."  έλεγε...

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Άρθρο του Francesco Lamendola
Μετάφραση: Θεόδωρος Λάσκαρης
 

Αρκετές φορές έχουμε παρατηρήσει ότι, εξαιτίας διαφόρων παραγόντων, συμβαίνει μία πραγματική ανθρωπολογική μετάλλαξη, η οποία δημιουργεί μεταξύ των νέων γενεών και των παλαιών, ένα χάσμα που είναι πολύ πιο μεγάλο και είναι, προπάντων, ποιοτικά διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο που μπορεί να είχε παραχθεί στις προηγούμενες εποχές. Πράγματι, όχι μόνον άλλαξε ο τρόπος του σκέπτεσθαι και του αισθάνεσθαι, αλλά άλλαξαν οι ίδιοι οι μηχανισμοί του σκέπτεσθαι και του αισθάνεσθαι. Ο εγκέφαλος και η καρδιά του ανθρώπου δεν λειτουργούν όπως κάποτε, κατά συνέπεια οποιοσδήποτε τύπος επικοινωνίας έγινε αδύνατος, γιατί όχι μόνον η γλώσσα, αλλά το υπόβαθρο της γλώσσας: ευαισθησία, θέληση, μνήμη, ευφυΐα, κουλτούρα, προσέλαβε μία δομή εντελώς νέα, χωρίς πια σημεία επαφής με τον κόσμο του χθες.

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2016

O TRUMP, Η ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ



Εν αναμονή των αυριανών εκλογών στις ΗΠΑ, δημοσιεύουμε ένα πολυ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό άρθρο αναγνώστη μας, αναφορικά με το μέλλον της Δεξιάς, των ΗΠΑ και του Δυτικού Πολιτισμου γενικότερα.

Γράφει ο Γιώργος Δρίτσας

Donald J. Trump
Πάνω  στην καμπή μιας κρίσιμης εποχής για τον Δυτικό Πολιτισμό, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το γεγονός ότι οτιδήποτε συμβαίνει ή πρόκειται να συμβεί σε μια οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή ή γενικότερα Λευκή χώρα επηρεάζει το σύνολο των Δυτικών Κρατών.

Έτσι ακολουθώντας την πορεία των γεγονότων φτάνουμε από το Brexit και το Ουγγρικό Δημοψήφισμα στις Αμερικάνικες Εκλογές. Γιατί είναι όμως σημαντικές; Αυτό θα απαντηθεί παρακάτω κάνοντας ταυτόχρονα μια μικρή Ιστορικο-Πολιτική Διαδρομή στην Αμερικάνικη Ιστορία και επικαιρότητα καθώς και στην σύνδεσή της με τα Ευρωπαϊκά Δρώμενα.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016

ΑΣΚΕΝΑΖΙΜ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ…

  
Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης

Ζbigniew Brzezinski
"Η μεγάλη σκακιέρα", "Η επιλογή, παγκόσμια κυριαρχία ή παγκόσμια ηγεσία", "Η τεχνοτρονική εποχή", είναι μερικά από το πιο γνωστά βιβλία του γεωπολιτικού που καθόρισε σε σημαντικό βαθμό την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εδώ και αρκετές δεκαετίες και συνέβαλλε στην δημιουργία των πρώτων παγκοσμιοποιητικών δομών (Trilateral Commission): μιλάμε φυσικά για τον εκ Πολωνίας προερχόμενο και εγκατεστημένο στην Αμερική το 1940, Zbigniew Brzezinski.

Ο Zbigniew Brzezinski και ο G. Soros έχουν 6 κοινά χαρακτηριστικά: εβραϊκή ασκεναζίμ καταγωγή, είναι αντιπαθείς στους Ισραηλινούς σιωνιστές, αλλά όχι σε βαθμό να θεωρηθούν 'μη ανεχτοί' (το Arutz Sheva για τον Brzezinski εδώ, η Jerusalem Post  κατακεραυνώνει τον Soros εδώ) είναι κοσμοπολίτες, είναι οπαδοί του φιλελευθερισμού, η καταγωγή τους είναι από την ανατολική Ευρώπη, και μισούν την Ρωσία.

Γιατί περιοχές όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία, και γενικά η ανατολική Ευρώπη 'έβγαλε' εβραϊκές  προσωπικότητες  με αυτά τα χαρακτηριστικά;

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Ο ΟΛΙΚΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ

Γράφει ο  Ελευθέριος  Αναστασιάδης
 
 
Μαρξισμός, κομμουνισμός, ανατρεπτικά-ψυχεδελικά κινήματα του ‘60, σοσιαλισμός του΄80, χριστιανοδημοκρατία ή συντηρητική ''δεξιά'', όλα αυτά ξεχάστε τα. Επιτέλεσαν τον σκοπό για τον οποίο είχαν δημιουργηθεί, και τώρα πλέον έχουν τεθεί και τακτοποιηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Σήμερα το σύστημα έχει ομοφωνήσει ως προς το ποιο θα είναι το νέο μοντέλο του: Ο 'Ολικός Φιλελευθερισμός', δηλαδή, ο οικονομικός, σεξουαλικός και φυλετικός ελευθεριασμός. Αυτός είναι ο εχθρός μας και πρέπει να τον στοχοποιήσουμε με ακρίβεια. (όσον αφορά την χώρα μας, η μείξη μπολσεβικισμού και φιλελευθερισμού αποτελεί… ελληνική πρωτοτυπία). Στην οικονομία, κανένας φραγμός  στις καπιταλιστικές διαδικασίες και στην κερδοσκοπία των χρηματοπιστωτικών δραστηριοτήτων. Τα σεξουαλικά παραβατικά ήθη αφήνονται σε πλήρη ασυδοσία και μάλιστα αυτή η ασυδοσία  θεσμοθετείται. Οι διάφορες ανθρώπινες φυλές έχουν όχι μόνον την πλήρη ελευθερία να αναμιγνύονται μεταξύ τους, αλλά διευκολύνονται με κάθε τρόπο  για να επιτευχτεί αυτή η ανάμειξη.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΡΣΙΦΑΛ: ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η ιστορία του Πάρσιφαλ είναι πολύπλοκη, και αντιστοιχεί τέλεια στην μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου, γενιά χωρίς πατέρα. Ορφανός από έναν ιππότη που πέθανε με γενναιότητα στην ανατολή, αυτός ανατράφηκε από την μητέρα σε μια απομακρυσμένη φάρμα, αγνοώντας τον κόσμο, τον πολιτισμό και την ιπποτική ζωή. Όταν βρίσκει την ευκαιρία φεύγει από την μητέρα του και από τον σίγουρο μικρόκοσμο στον οποίο ήταν κλεισμένος, και μετά από αναρίθμητες δοκιμασίες στις  οποίες ζει μία βαθιά διαδικασία μύησης στην αρρενωπότητα, από τις πιο φυσικές και υλικές  όψεις  της  μέχρι εκείνες της υψηλής πνευματικότητας, γίνεται ένας τέλειος άνθρωπος και ιππότης, άξιος να  δεχθεί το Άγιο Δισκοπότηρο.

Άρθρο του Roberto Pecchioli  
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Η νίκη της Μεγάλης Μητέρας

Η Aφροδίτη του Willendorf
Η ύστερη δυτική νεωτερικότητα αφόρισε τις ανδρικές αξίες και υποτίμησε την πατρότητα. Η κυριαρχία της αγοράς βασίζεται πάνω στο θηλυκό στοιχείο της άμεσης ικανοποίησης των αναγκών και ιδιαίτερα των επιθυμιών. Είναι γνωστός ο ορισμός του Gilles Deleuze για τον σύγχρονο άνθρωπο ως 'μηχανή που επιθυμεί'. Υλισμός, εξαναγκασμός στην επανάληψη, τα εξαρτημένα ανακλαστικά του Παυλώφ: ο καταναλωτής με το σάλιο στο στόμα μόνον με την ιδέα να πραγματοποιήσει την παρόρμηση της αγοράς.

Αντίθετα, το αρσενικό αρχέτυπο είναι εκείνο του μυητή, δημιουργού των μορφών, προαγωγού και παράγοντα αλλαγών. Η αναστολή του, μάλιστα, η ακριβής απαγόρευση στο όνομα του υπάρχοντος, του μοναδικού, της κοινωνικής οργάνωσης που δεν έχει εναλλακτικές καθώς θεωρείται το τελικό στάδιο της εξέλιξης μίας γραμμικής πορείας, επιταχυμένη κατά τη διάρκεια της νεωτερικότητας, είναι η προφανής μορφή του ευνουχισμού.

Να θυμηθούμε την  ανάλυση του Paul Virilio, όσον αφορά την 'δρομοκρατική' φύση της εποχής μας, την ταχύτητα ως παράδειγμα, ή τις ανακαλύψεις του Koselleck πάνω στην έννοια του 'παρελθόντος' μέλλοντος, αλλά ο πυρήνας της σύγχρονης εποχής είναι εκείνος της προσαρμογής, του εξαναγκασμού του καθενός εντός σχημάτων που οριοθετούν ή αποκλείουν το στοιχείο του νέου και του ανεξερεύνητου προς όφελος της καταναλωτικής διάστασης, συγκρατώντας την ώθηση προς το 'πέραν', το  'άλλο', την υπέρβαση των δοσμένων ορίων, καταλήγοντας έτσι στο καθησυχαστικό, δηλαδή στο θηλυκό. Στο θηλυκό που εμφανίζεται διαμέσου της αρχετυπικής φιγούρας της μητέρας, μάλιστα, της αρχέγονης θεάς  'Μεγάλης Μητέρας' που τα εμπεριέχει όλα.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΑΤΑΒΑΣΙΣ


Σε αυτό το άρθρο δεν θα διαβάσετε πολιτικές αναλύσεις, ούτε θα συναντήσετε την συνήθη  ιδεολογική και πολιτική ορολογία: εδώ, γίνεται η κατάβαση στις 'αβύσσους της αριστεράς', εκείνους τους σκοτεινούς και ομιχλώδεις τόπους μέσα από τους οποίους αναδύθηκε το 'αριστερό πνεύμα', που πολύ αργότερα έγινε ιδεολογία και πολιτική. Προειδοποιούμε ότι δεν είναι ένα εύκολο άρθρο από πολλές απόψεις. Όποιος θέλει να εμβαθύνει ακόμη περισσότερο, ας μελετήσει τους συνδέσμους.

  ΟΙ ΟΦΙΤΕΣ: Ο ΟΦΙΣ ΩΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ

 Άρθρο του Massimo Borghesi
Μετάφραση-σχόλια: Ιωάννης Αυξεντίου    


Τότε θα πει και σ’ αυτούς που
θα είναι από τα αριστερά του:
 “Φύγετε από εμένα 
εσείς οι καταραμένοι…’’ 
Κατά Ματθαίον, 25:41

Είναι περισσότερο από δύο αιώνες που η δυτική κουλτούρα χαϊδεύει το κακό, το κολακεύει, το δικαιολογεί. Το αρνητικό επικοινωνεί ίλιγγο, παραλήρημα παντοδυναμίας, ανομολόγητες συγκινήσεις· φωτίζει με κοκκινωπές λάμψεις τα απαγορευμένα μονοπάτια, τις αβύσσους της νύχτας, τις παγωμένες κορυφές. Χρωματίζει τον ιδιότυπο μοντέρνο Τιτανισμό (Τιτάνες), την πρόκληση που αυτός κάνει στο Αιώνιο. Εάν ο αρχαίος Φάουστ, εκείνος του Μάρλοου, μετανοεί στο κατώφλι του θανάτου, εκείνος που ακολουθεί ζει με την ύβρη, λαχταρά την διάλυση. ‘Το σύμφωνο με τον Όφι’, όπως ονομάζει ο Mario Praz ένα από τα τελευταία βιβλία του, τώρα μονιμοποιείται και σταθεροποιείται. Ο όφις, ο ‘πειράζων’, εμφανίζεται υπό το ένδυμα του απελευθερωτή, εκείνου που ανυψώνει τον άνθρωπο πέρα από το καλό και το κακό, πέρα από τον ‘νόμο’, πέρα από τον παλαιό Θεό, εχθρό της ελευθερίας.