ανακοίνωση

To blog θα κάνει μια παύση για τις επόμενες ημέρες. Τα λέμε ξανά αρχές Σεπτεμβρίου.

Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2013

ΑΠΟ ΦΙΛΟΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ ΣΕ ΝΕΟΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ

Ο Θεόδοτος καλεί τους αναγνώστες του να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή σε αυτό το  πολύ σημαντικό άρθρο.


Γράφει  ο  Maurizio Blondet 

Μετάφραση Ιωάννης Αυξεντίου




Αν και είναι  δύσκολο να τεκμηριωθεί επιστημονικά, είναι προφανές ότι η μασονία εμπνέεται από τον εβραϊσμό στα σύμβολα (καβαλιστικά), στα τελετουργικά, επικεντρωμένα πάνω στην ανοικοδόμηση του Ναού του Σολομώντα, και προπάντων στους σκοπούς: Την εγκαθίδρυση ενός «παραδείσιου βασιλείου πάνω στην γη, της παγκόσμιας ισότητας και αδελφότητας». Δεν τονίζεται ποτέ αρκετά ότι η ιουδαϊκή θρησκεία δεν στοχεύει στην σωτηρία στο επέκεινα, αλλά στην εγκατάσταση ενός μεσσιανικού γήινου βασιλείου  εδώ και τώρα, ένα πραγματικό βασίλειο, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Ένας ωμός θρησκευτικός υλισμός (εάν σας φαίνεται μία αντίφαση στους όρους, μην δώσετε το φταίξιμο σε εμένα)που στην μασονία εκφράζεται ως φυσιοκρατισμός  και ορθολογισμός, και είναι προφανώς οι πολιτιστικές ρίζες του διαλεκτικού και μαρξιστικού υλισμού. Η ιστορική λειτουργία της μασονίας υπήρξε προκαταρτική στην εγκαθίδρυση της παγκόσμιας μεσσιανικής κυβέρνησης: Η καταστροφή της συμμαχίας του θρόνου με τον Βωμό (την εκκλησία), δηλαδή, των αυτοκρατοριών των οποίων η πολιτική εξουσία είχε ένα χρίσμα , μία θρησκευτική ευλογία: Η καθολική αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας, η Ορθόδοξη αυτοκρατορία του Τσάρου, και η Οθωμανική αυτοκρατορία, στην οποία ο σουλτάνος ήταν ο προστάτης όλων των μουσουλμάνων. Επειδή αυτές οι αυτοκρατορίες ήταν πολυεθνικές, το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε για την καταστροφή τους, ( βλ. προηγούμενο άρθρο του Θεόδοτου εδώ ) ήταν η δημιουργία και η διάδοση εκείνης της συλλογικής ψυχικής κατάστασης που ονομάζεται εθνικισμός, η ιδέα ότι κάθε έθνος πρέπει να έχει ένα κράτος, ή καλύτερα, ότι κάθε κράτος πρέπει να έχει την φυσιοκρατική του βάση στην ενότητα του αίματος, της γλώσσας και της γης. Φυσικά οι εθνικισμοί και οι διάφοροι υποκινητές τους(για παράδειγμα ο Γκαριμπάλντι, ο Ματσίνι, ο Κεμάλ Ατατουρκ κλπ)ήταν μία μεταβατική φάση προς την ολοκλήρωση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας· χρησιμεύουν μόνον στην εγκατάσταση φυσιοκρατικών μορφών κρατικής εξουσίας (δηλαδή βασισμένες στην βιολογική διάσταση)εντελώς εκκοσμικευμένες. Σήμερα η ίδια μασονική σκέψη διακηρύσσει και προωθεί την Ευρωπαϊκή  Ένωση ως ξεπέρασμα των εθνικών κρατών.


Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

ΠΕΡΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ...



                  
Γράφει ο  Ιωάννης  Αυξεντίου.

O Aldo Moro
Το φαινόμενο της τρομοκρατίας πρέπει να εξετάζεται και να ερμηνεύεται ανάλογα με την ιστορική περίοδο, την ιδιομορφία της χώρας στην οποία εμφανίζεται, αλλά και τις γεωπολιτικές συνθήκες που επικρατούν σε εκείνη την δεδομένη στιγμή. Σε αυτό το άρθρο και σε συνέχεια προηγούμενου άρθρου του Θεόδοτου (βλ. εδώ) θέλουμε να παρουσιάσουμε και να αναλύσουμε ποιοι είναι τρόποι με τους οποίους στην εποχή μας δημιουργείται αυτό το φαινόμενο, παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα. Πρώτα από όλα πρέπει να τονιστεί ότι πολύ σπάνια οι τρομοκρατικές οργανώσεις ξεφεύγουν από τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών , ιδιαίτερα εκείνων των κρατών που έχουν ιδιαίτερη παράδοση σε αυτόν τον τομέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβη με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες (Brigate Rosse) στην Ιταλία: Όπως προκύπτει από τα δικαστικά έγγραφα η ισραηλινή Μοσάντ είχε έλθει σε επαφή με έναν από τους αρχηγούς των Ερυθρών Ταξιαρχιών, λέγοντας του ότι: «Αν θέλετε μπορούμε να σας βοηθήσουμε διότι η ύπαρξη σας μας βολεύει, μας εξυπηρετεί.» (Για μία εμπεριστατωμένη ανάλυση του συμβάντος εδώ και εδώ ). Ανεξάρτητα από το εάν οι Ερυθρές ταξιαρχίες δέχτηκαν ή όχι αυτή την βοήθεια, το κρίσιμο στην όλη ιστορία είναι ότι οι υπηρεσίες του Ισραήλ και άρα της Αμερικής γνώριζαν πολύ καλά ποια ήταν τα μέλη των ερυθρών ταξιαρχιών και τα άφηναν ανενόχλητα να δρουν για όσο καιρό τους  βόλευε. Αυτή λοιπόν είναι η πρώτη μορφή τρομοκρατίας, όταν δηλαδή μία μυστική υπηρεσία γνωρίζει τα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης και τα αφήνει να δρουν επειδή εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά της σχέδια και επίσης, γνωρίζοντας τα μπορεί να τα εκβιάζει και να τα κατευθύνει. 

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

ΤΑ ΠΑΧΥΔΕΡΜΑ, Η ΩΣΜΩΤΙΚΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ, ΚΑΙ Η ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ


Γράφει ο  Θεόδωρος  Λάσκαρης



η ωσμωτική μεμβράνη
Όσοι θέλουν να θυμηθούν τι είναι μία ωσμωτική μεμβράνη, μπορούν να ανοίξουν ένα βιβλίο φυσικής του Λυκείου: πρόκειται για μία ημιπερατή μεμβράνη που όταν έρχεται σε επαφή με ένα διάλυμα επιτρέπει το πέρασμα μόνον των σωματιδίων που έχουν ένα ορισμένο μέγεθος. Φαίνεται λοιπόν ότι μία τέτοια μεμβράνη έχει απλωθεί σε όλη την πολιτική κοινωνία της χώρας μας, επιτρέποντας το πέρασμα στις θέσεις εξουσίας μόνον εκείνων των πολιτικών που έχουν την ποιότητα του παχύδερμου. Όσοι ομιλούν για την ανάγκη γκρεμίσματος του συστήματος, θα έπρεπε να επικεντρώσουν τις νοητικές τους προσπάθειες στο πως θα μπορούσε να καταστραφεί αυτή η μεμβράνη ή να αλλάξει το μέγεθος των πόρων της. Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό. Μέχρις όμως να βρεθεί αυτός ο τρόπος, θα ήθελα να σχολιάσω την πολικό-κοινωνική συμπεριφορά αυτών των παχύδερμων και τις επιπτώσεις της στην  Ελληνική κοινωνία.


Πιστεύω λοιπόν ότι ποτέ άλλοτε στην σύγχρονη ιστορία μας ο Ελληνικός λαός δεν ήταν τόσο μόνος ψυχολογικά, πνευματικά και γενικότερα υπαρξιακά. Ένας λαός που βιώνει μία απέραντη μοναξιά. Η μόνη καθημερινή ''συντροφιά'' του είναι οι λεγόμενοι…''στόχοι''πως θα μειωθεί το έλλειμμα, πως θα ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός, πως θα γίνουμε ανταγωνιστικοί και άλλοι τέτοιοι θαυμαστοί και ''ανώτεροι'' στόχοι ,προτάσσονται στον Ελληνικό λαό κάθε βράδυ από τα τηλεοπτικά κανάλια και τις ομιλίες κάποιων νεκρόφιλων πολιτικών που ομοιάζουν με  το πρόσωπο του "Νοσφεράτου". (Μία από τις διάφορες θεωρίες για την προέλευση του ονόματος "Νοσφεράτου", αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από το Ελληνικό "νοσοφόρος''. Στην ταινία, ο Νοσφεράτου μετέδωσε  την πανούκλα στην Βρέμη το 1838. Στην Ελλάδα ο ''Νοσφεράτου'' κρύβεται μέσα στα κομματικά γραφεία ).

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

ΥΠΟΠΤΗ ΜΑΝΙΑ



                                                
Γράφει  ο  Ελευθέριος Αναστασιάδης


η θεμελίωση της δημοκρατίας
Ασφαλώς όλοι θα έχετε διαπιστώσει την μανία με την οποία τα αστικά πολιτικά κόμματα υπερασπίζονται την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η δημόσια άρνηση  αυτού του είδους πολιτεύματος, θεωρείται πλέον θανάσιμο αμάρτημα το οποίο πρέπει να εξομολογηθείτε στον πνευματικό σας.  Εάν υβρίσεις τα Θεία κανείς δεν θα ενδιαφερθεί, μάλιστα αν τα υβρίζεις συχνά μπορεί να βολευτείς και σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι ή εφημερίδα. Εάν υβρίσεις την "δημοκρατία μας" μπορεί και να σε πάνε στα κάτεργα. Αυτό το γεγονός δημιουργεί εύλογες υποψίες για τους εξής λόγους


Α) Παρατηρείται το φαινόμενο ότι όσο περισσότερο λαμόγιο είναι ένας πολιτικός, όσο περισσότερο κλέφτης και απατεώνας, με τόσο μεγαλύτερη θέρμη υποστηρίζει την δημοκρατία. Θυμηθείτε τους δημοκρατικούς λόγους και τον "αγώνα για την δημοκρατία" όσων σήμερα είναι έγκλειστοι στον Κορυδαλλό.

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ


Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου


Ιταλία, δεκαετία 1970
Οι πολιτικοί αναλυτές και οι ιστορικοί γνωρίζουν πολύ καλά τι συνέβη στην Ιταλία την δεκαετία του 1970: Με την βοήθεια νατοϊκών και σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών, η τρομοκρατία άνθησε και  η χώρα έφτασε στα  πρόθυρα του εμφυλίου πολέμου, με  απώτερο σκοπό η Ιταλία να μην αλλάξει γεωπολιτικό στρατόπεδο. Δηλαδή, να μην παραβιαστεί ο κανόνας της «ισορροπίας μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων» που επί πολλά χρόνια είχε επιβάλλει στον κόσμο το Προτεσταντικό-σιωνιστικό establishment. 

Βέβαια αυτές οι εποχές πέρασαν, αλλά οι μέθοδοι έλεγχου των κοινωνιών δεν αλλάζουν. Στις ημέρες μας η Ελλάδα δεν βρίσκεται μόνον μέσα σε ένα κυκλώνα οικονομικών δυσχερειών αλλά και στην αρχή, για πρώτη φορά από την μεταπολίτευση, πολύ σημαντικών ανακατατάξεων στο πολιτικό σκηνικό, με την σχεδόν εξαφάνιση κάποιων κομμάτων και την ταυτόχρονη εμφάνιση σχηματισμών, που όπως οι ίδιοι δηλώνουν, είναι αντισυστημικοί, δηλαδή θέτουν τον εαυτό τους εκτός του καθιερωμένου δυτικού αστικού-πολυπολιτισμικού μοντέλου. Εν τω μεταξύ, σε όλη την Ευρώπη παρατηρείται μία άνοδος των εθνικιστικών κομμάτων ή άλλων σχηματισμών που εναντιώνονται στο προαναφερθέν πολυπολιτισμικό μοντέλο.